داشتن سرمایه یکی از مهم‌ترین پیش‌نیازهای ورود به صنعت ساختمان است؛ اما آیا سرمایه به‌تنهایی برای موفقیت در این بازار کافی است؟ پاسخ ساده است: خیر. صنعت ساختمان بازاری است که در آن یک تصمیم اشتباه می‌تواند بخش قابل‌توجهی از سرمایه را برای مدت طولانی درگیر کند. انتخاب زمین نامناسب، برآورد اشتباه هزینه‌ها، پیش‌بینی نادرست بازار، قرارداد نامناسب یا حتی انتخاب تیم اجرایی ضعیف، می‌تواند سود یک پروژه را به زیان تبدیل کند. به همین دلیل، اولین سؤال یک سرمایه‌گذار نباید این باشد که: «چقدر سرمایه برای ساخت‌وساز دارم؟» بلکه باید بپرسد: «چقدر از کسب‌وکار ساخت‌وساز را می‌شناسم؟» سرمایه داشتن با سازنده بودن متفاوت است ممکن است فردی سرمایه کافی برای ورود به یک پروژه ساختمانی داشته باشد، اما با مفاهیمی مانند امکان‌سنجی پروژه، تحلیل مالی، مدیریت نقدینگی، قراردادهای مشارکت، مدیریت ریسک، فروش و بازاریابی پروژه و مدیریت تیم آشنایی کافی نداشته باشد. در چنین شرایطی، سرمایه وجود دارد؛ اما سیستم تصمیم‌گیری حرفه‌ای وجود ندارد. سازنده موفق فقط منابع مالی را در اختیار ندارد؛ بلکه می‌داند این منابع را کجا، چه زمانی و چگونه به کار بگیرد. قبل از ورود به پروژه چه چیزهایی باید بدانیم؟ یک سرمایه‌گذار برای ورود حرفه‌ای به صنعت ساختمان باید بتواند حداقل به چند سؤال اساسی پاسخ دهد: ۱. چه پروژه‌ای برای من مناسب است؟ هر پروژه ساختمانی برای هر سرمایه‌گذاری مناسب نیست. میزان سرمایه، میزان ریسک‌پذیری، افق زمانی و هدف سرمایه‌گذاری باید در انتخاب پروژه در نظر گرفته شود. ۲. زمین و پروژه را چگونه ارزیابی کنم؟ موقعیت، قیمت زمین، تراکم، شرایط حقوقی، وضعیت منطقه، ظرفیت فروش و هزینه‌های ساخت، همگی در ارزیابی یک پروژه نقش دارند. ۳. سود واقعی پروژه چقدر است؟ سود اسمی با سود واقعی متفاوت است. هزینه‌های ساخت، مالیات، عوارض، هزینه تأمین مالی، خواب سرمایه، هزینه فروش و تغییرات قیمت باید در تحلیل مالی پروژه لحاظ شوند. ۴. ریسک‌های پروژه کجاست؟ ریسک حقوقی، مالی، اجرایی، بازار و حتی انتخاب شریک یا پیمانکار می‌تواند نتیجه یک پروژه را تغییر دهد. ۵. چه تیمی باید پروژه را مدیریت کند؟ حتی یک پروژه خوب نیز بدون تیم مناسب می‌تواند با شکست مواجه شود. سازنده باید بتواند افراد متخصص موردنیاز پروژه را شناسایی، انتخاب و مدیریت کند. ورود به ساختمان؛ از سرمایه‌گذاری تا ساختن یک کسب‌وکار تفاوت مهمی میان سرمایه‌گذاری در یک پروژه ساختمانی و ساختن یک کسب‌وکار ساختمانی وجود دارد. در حالت اول، ممکن است فرد صرفاً سرمایه خود را وارد یک پروژه کند. اما در حالت دوم، باید مجموعه‌ای از مهارت‌ها را در کنار سرمایه قرار دهد: دانش + مدیریت + شبکه + سرمایه + تجربه این همان نقطه‌ای است که آموزش حرفه‌ای می‌تواند نقش مهمی داشته باشد. هدف آموزش کسب‌وکار ساختمان، صرفاً آموزش نحوه ساخت یک ساختمان نیست؛ بلکه ایجاد توانایی برای شناخت بازار، ارزیابی فرصت، تصمیم‌گیری، مدیریت پروژه و ساخت یک کسب‌وکار پایدار است. آیا برای ورود به صنعت ساختمان آماده‌اید؟ اگر سرمایه دارید و به ورود به صنعت ساختمان فکر می‌کنید، قبل از انتخاب اولین پروژه، بهتر است ابتدا مسیر را بشناسید. چون در این بازار، هزینه یادگیری از طریق آزمون‌وخطا می‌تواند بسیار بیشتر از هزینه یادگیری پیش از ورود باشد. سرمایه می‌تواند نقطه شروع باشد؛ اما برای تبدیل شدن به یک سازنده حرفه‌ای، به چیزی فراتر از سرمایه نیاز دارید. مدرسه کسب‌وکار صنعت ساختمان با تمرکز بر مدیریت کسب‌وکار در صنعت ساختمان، تلاش می‌کند فاصله میان «داشتن سرمایه» و «توانایی ساختن یک کسب‌وکار ساختمانی» را کاهش دهد.

هر سال هزاران نفر از رشته‌های عمران و معماری فارغ‌التحصیل می‌شوند. بسیاری از آن‌ها دانش فنی مناسبی دارند، نرم‌افزارهای تخصصی را می‌شناسند و حتی تجربه حضور در پروژه‌های ساختمانی را نیز کسب می‌کنند. با این حال، تنها بخش کوچکی از آن‌ها در آینده به سازندگان یا مدیران موفق کسب‌وکارهای ساختمانی تبدیل می‌شوند. این تفاوت از کجا ایجاد می‌شود؟ پاسخ را باید در تفاوت میان دانش فنی و دانش کسب‌وکار جست‌وجو کرد. دانشگاه‌ها به‌درستی بر آموزش طراحی، اجرا، محاسبات و مباحث فنی تمرکز دارند؛ اما واقعیت بازار ساختمان بسیار گسترده‌تر از این حوزه‌هاست. یک سازنده موفق باید بتواند فرصت‌های بازار را شناسایی کند، سرمایه جذب کند، ریسک پروژه را مدیریت کند، با قوانین و قراردادها آشنا باشد، تیم مناسبی تشکیل دهد و در نهایت پروژه را به یک کسب‌وکار سودآور تبدیل کند. به همین دلیل، بسیاری از مهندسان با وجود توانایی فنی بالا، در ورود به بازار ساخت‌وساز با چالش مواجه می‌شوند. آنچه آن‌ها کم دارند، تخصص مهندسی نیست؛ بلکه درک جامع از مدیریت و کسب‌وکار صنعت ساختمان است. از سوی دیگر، این موضوع فقط به مهندسان محدود نمی‌شود. امروز افراد دارای سرمایه که قصد ورود به صنعت ساختمان را دارند نیز با همین چالش روبه‌رو هستند. سرمایه به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نیست و بدون شناخت بازار، مدیریت پروژه و شبکه ارتباطی مناسب، احتمال خطاهای پرهزینه افزایش می‌یابد. بازار ساختمان در سال‌های اخیر بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که علاوه بر دانش فنی، به ابعاد اقتصادی، حقوقی، مالی و مدیریتی پروژه نیز اشراف داشته باشند. آینده این صنعت متعلق به افرادی است که بتوانند میان تخصص و مدیریت کسب‌وکار، تعادل برقرار کنند. شاید سؤال اصلی دیگر این نباشد که «چگونه ساختمان بسازیم؟» بلکه این باشد که چگونه یک کسب‌وکار موفق در صنعت ساختمان ایجاد کنیم؟ همین تغییر نگاه، نقطه آغاز مسیر تبدیل شدن از یک مهندس یا سرمایه‌گذار علاقه‌مند، به یک سازنده حرفه‌ای است.

قطعا چینی‌ها در حوزه تکنولوژی و صنعت ساختمان و صنعتی‌سازی جزو پیشروها هستند در حال حاضر ایران قرار است برای تولید چهار میلیون واحد مسکونی با چینی‌ها مشارکت داشته باشد. مدیرعامل اتحادیه تعاونی‌های عمرانی شهر تهران با اشاره به این برنامه اظهار کرد: در حال حاضر اصلی‌ترین بحثی که در حوزه تولید مسکن مطرح است، مشارکت با چینی‌ها برای ساخت‌و‌ساز مسکن است. معتقدم که طرح نهضت ملی مسکن در ابتدا غیرواقع‌گرایانه شروع شد و بر اساس هزینه‌های تولید دستوری حرکت می کرد و عملا به جایی رسید که بانک‌ها و سایر نهادهای متولی خیلی با این طرح همکاری نداشتند اما تامین زمین تا حدودی خوب پیش رفت تا اینکه از آن طرف در بحث زیرساخت و منابع مالی و ردیف‌های اعتباری که باید در بانک‌ها تخصیص داده می‌شد، کاستی‌هایی به وجود آمد. وزارت راه که می‌خواست زمین را به خود مردم بدهد تا مردم خودشان خانه بسازند، این کار عملا تهدیدهای بسیاری به همراه داشت زیرا مردم دانش ساخت مسکن و ساختمان را ندارند و مهمتر از آن فاقد توانایی مالی برای این کار هستند.نتیجه اش این می شد که به سمت ساخت یکسری ساختمان‌های بی‌کیفیت و نازیبا و نیمه‌کاره می‌رفتیم که در پس خود اختلافاتی داشت زیرا قرار نبود زمین را به یک نفر بدهند بلکه به چند متقاضی یک قطعه زمین داده می شد که می توانست اختلافات و درگیری ها و تبعات منفی بسیاری به دنبال داشته باشد. ایشان در ادامه افزود:  به دنبال این مساله ما هم واکنش هایی نسبت به این مدل داشتیم تا اینکه بحث روز اول دولت سیزدهم که طرح مشارکت چینی‌ها در راستای سند توسعه همکاری ۲۵ ساله بود به میان آمد. آن زمان و هم اکنون کم و کیف این کار خیلی منتشر نشده است که قرار است این کار به چه شکلی انجام شد و در حد یک کلیت قرار است که با چینی ها در ساخت و ساز مشارکت داشته باشیم ولی اینکه مابه ازای این مشارکت چه چیز است و قرار است با چه قیمتی داده شود یا اینکه زمین داده شود و یا حق بهره‌برداری از یکسری پروژه ها داده شود مشخص نیست از طرفی اینکه چین در این صنعت پیشرو هستند نقطه امید کار است به شرطی که بتوانیم این تکنولوژی ها را برای نیروهای متخصص داخلی نگه داریم و برای سال‌های بعد از این تجربه استفاده کنیم زیرا تولید مسکن برای سال‌های ‌آینده ادامه خواهد داشت. باید به این نکته هم توجه داشت که سازندگان چینی هم به دنبال سود ساخت خواهند بود و صرفا بحث مالی و سود تسهیلات مطرح نیست. شرکت‌های چینی هزینه ساخت هر متر مربع از واحدهای مسکونی وعده داده شده را چهار میلیون و 700 هزار تومان در نظر گرفته‌اند! این در حالی است که سازندگان مسکن عنوان می‌کنند با توجه به قیمت مصالح ساختمانی و تورم فزاینده، این عدد غیرقابل باور و اجراست. از همین رو این گمانه مطرح است که دولت، نفت را با قیمتی بسیار پایین‌تر به چینی‌ها واگذار می‌کند تا از این سمت قیمت ریالی واحدهای مسکونی همان چهار میلیون و 700 هزار تومان اعلام شود.   منبع: ایسنا، تجارت نیوز